|
|
Deze webpagina is geschikt voor iedere browser omdat het voldoet aan de xhtml taal beschrijving zoals gedefinieerd door het internationale W3 consortium, W3C. |
|
Rita Bijlsma
20 Jan 2008
Scholarita betekent: school à la Rita. Hierin betekent 'school' wat het in het Grieks betekende: vrije tijd om wat aan je geestelijke ontwikkeling te doen. 'Rita' betekent in het Sanskriet natuurwet/orde en staat tegenover anrita, chaos. Orde betekent dat hetzelfde zich herhaalt. Chaos is steeds anders. Daarom is orde te begrijpen, maar chaos niet. Als ergens een orde is, kun je het leren begrijpen en dan kun je er gebruik van maken zodat je er voordeel van hebt. Zo kun je voor elkaar krijgen wat je zelf wenst.
Daar is de Scholarita voor, om je te helpen voor elkaar te krijgen wat je zelf wenst. Je kunt bijvoorbeeld net als ik op 11 jarige leeftijd een volière ontwerpen en bouwen... als je graag vogels wilt houden. Wil jij nu een hut bouwen of misschien een vijver aanleggen, Mozart spelen, zelf componeren of computer programma's schrijven? Wil je later meewerken aan schone energie, bruggen bouwen, een groot gezin, zanger worden of lawine expert/veroorzaker, koppensneller of piloot? Of een beroep dat nu nog niet bestaat? Wat is jouw weg?
De Scholarita maakt lesmateriaal en zal dat gratis uitgeven als vrije software en vrije documentatie onder licenties van de stichting voor vrije software (GPL en GFDL). Iedereen die zich kan vinden in de grondbeginselen van de Scholarita wordt uitgenodigd bij te dragen. Kinderen die als tester leerprogrammatuur willen uitproberen zijn ook van harte welkom. Stuur dan een email naar de Scholarita.
Het is niet zo dat als je leert om voor elkaar te krijgen wat je zelf wenst en niet omdat het van iemand anders moet, het je geen moeite zal kosten. Die moeite moet je ervoor over hebben. Het is iets om trots op te zijn.
Als je leert om je eigen weg te kunnen gaan, dan moet je ook de discipline hebben om zaken te leren die daarvoor nodig zijn, maar die je op zich niet leuk vindt.
Vaak gebeurt het dat mensen dingen moeten doen die ze niet leuk of zelfs heel akelig vinden, doordat andere mensen hen overheersen. Dit kan ook op scholen gebeuren. Hier is de Scholarita natuurlijk op tegen. Maar er is heel wat nodig zonder dat dat komt omdat mensen je overheersen. Er zijn namelijk ook Natuurwetten, waar wij als mensen gewoon rekening mee moeten houden.
Als je leert om je eigen weg te kunnen gaan, dan ben je natuurlijk niet blij als iemand je grootmoedig vertelt dat je je niet meer hoeft te leren. Dat maak je zelf wel uit. Niemand hoort je te zeggen dat je niet meer hoeft te leren, alleen omdat anderen niet meer wíllen leren of omdat er ter plaatse niet meer leermiddelen beschikbaar zijn, of omdat ze je dom willen houden, of niet willen dat je merkt dat zij het zelf niet weten. En niemand hoort te verwachten dat je dan ook nog dankbaar bent! Je mag altijd een groter of ander aanbod aan leermiddelen vragen/zoeken. Het is niet altijd (meteen) beschikbaar, maar het is goed, niet raar, dat je het wenst.
Je moet er rekening mee houden dat er een grens is aan hoeveel moeite je tegelijk kunt doen. Tegenwoordig komt het voor dat kinderen overwerkt raken door hun hobbies. Dit gebeurt als mensen er geen rekening mee houden dat wat je leuk vindt en voor jezelf doet ook tegelijk (te) zwaar kan zijn. We hebben als mensen nu eenmaal lichamelijke grenzen waar we rekening mee moeten houden en we moeten dus zorgen voor voldoende rust.
Als je op school of je werk wel kunt naäpen wat docenten hebben voorgedaan, maar niet snapt waarom dat werkt, dan kun je in andere situaties helemaal geen gebruik maken van wat je kunt, want je kunt niet zelfstandig bepalen welk trucje dan werkt. Zo heb je niet veel aan wat je kunt en helpt wat je kunt niet om voor elkaar te krijgen wat je zélf wenst.
Als je niet wilt wachten tot de lotto of een fee je wensen komt realiseren, maar je wilt zelf leven en zelf iets voor elkaar krijgen, dan heb je kennis en kunde nodig waar je op kunt rekenen.
De Scholarita heeft tot doel lesmateriaal hiervoor te ontwikkelen.
Een recht bestaat niet zomaar. Individuen hebben binnen hun gemeenschap een recht als de leden van die gemeenschap zich hebben verplicht dat recht voor ieder lid van hun gemeenschap te respecteren, realiseren en verdedigen.
Alle leden van het Scholarita onderwijs erkennen het recht van ieder ander lid op overtuigend bewijs. De reden hiervoor is dat als je kennis hebt waarvan je niet overtuigd bent dan heb je er niets aan voor het voor elkaar krijgen van wat je zélf wenst.
Niet alle gemeenschappen erkennen het recht op overtuigend bewijs. In de Wiskunde bestaat een bewijsmethode met de naam 'bewijs met volledige inductie'. Studenten leidden hieruit een naam af voor de lesmethode waaraan ze werden onderworpen: `bewijs met volledige intimidatie'.
Hieronder volgt een anekdote uit het basisonderwijs waarin het recht op overtuigend bewijs niet werd erkend:
Een onderwijzeres vertelt haar leerlingen dat een werkwoord een woord is met actie erin. Dan vraagt ze de kinderen te zeggen of een woord een werkwoord is. Een jongetje denkt dat het woord `oorlog' een werkwoord is. De onderwijzeres zegt: ``let goed op, een werkwoord is een woord met actie erin. Vind je het woord `oorlog' nou nog steeds een werkwoord?''. Het jongetje zegt 'Ja' en wordt brutaal gevonden.
Dit komt uit het boek van John Holt 'How children fail', zo'n 40 geleden geschreven.
Als je alleen maar weet dat een werkwoord een woord is met actie erin, dan moet je toch wel tot de conclusie komen dat het woord `oorlog' een werkwoord is? Er gebeurt immers een heleboel actie in een oorlog.
Volgens de definitie van `werkwoord' die de onderwijzeres gaf is het woord `oorlog' dus een werkwoord. Het jongetje heeft dus gelijk. Maar de definitie van de onderwijzeres komt niet overeen met de gebruikelijke betekenis van `werkwoord'. Toch gebruikt de onderwijzeres die gebruikelijke betekenis van `werkwoord' bij haar beoordeling. De onderwijzeres meet met twee maten. Ze vertelt een andere definitie dan ze hanteert bij de beoordeling van de leerlingen. Haar definitie is fout.
Een correcte definitie van een werkwoord is moeilijk te geven. In ieder geval heeft een werkwoord in een zin de functie om de actie waarover die zin gaat uit te drukken. Maar ook deze definitie bevat niet alles wat je moet weten om te kunnen bepalen wat een werkwoord is, want wat is dan 'een functie in een zin'? De definitie van een werkwoord is niet in woorden uit te drukken. Om aan een ander mens over te brengen wat een werkwoord is en wat een functie in een zin is, moet men die ander een grote lijst voorbeelden geven, zodat die ander zelf door generalisatie begrijpt wat de bedoeling is. Generalisatie betekent dat je uit een voldoende aantal voorbeelden zelf ziet wat steeds hetzelfde is en wat verschillend en daardoor begrijpt wat de ander bedoelt, zonder dat iemand dat precies in woorden kan uitdrukken.
Pas nadat alle mensen uit een groep tot een zelfde begrip van een woord gekomen zijn door het eens te worden over genoeg voorbeelden, kunnen ze dat gebruiken om definities op te stellen, die in woorden uitgedrukt zijn. Als het woord `werkwoord' en de woordcombinatie `functie in een zin' duidelijk geworden zijn aan de hand van voorbeelden, dan kunnen daarna definities opgesteld worden voor `gezegde', `onderwerp', etc, waarbij de woorden `werkwoord' en `functie in een zin' gebruikt kunnen worden. De woorden `werkwoord' en `functie in een zin' kunnen nog steeds niet gedefinieerd worden. Het blijven basiswoorden. Het is misschien wel mogelijk om andere woorden als basiswoorden te gebruiken en dan bijvoorbeeld van het woord `werkwoord' een definitie te geven waarin die basiswoorden gebruikt worden. Hoe je het ook doet, sommige woorden zullen altijd basiswoorden zijn, die met voorbeelden en niet met een definitie uitgelegd moeten worden.
Dat een leerling recht heeft op overtuigend bewijs, betekent onder andere dat hij voor woorden goede definities of goede voorbeelden moet krijgen. Bovendien moet in bovenstaand geval worden uitgelegd waarvoor het herkennen van werkwoorden in zinnen nou eigenlijk nodig is.
Het komt nogal eens voor dat aan leerlingen een incorrecte definitie wordt gepresenteerd met als argument dat het niet beter kan. Dit is onzin. Wanneer geen correcte definitie kan worden gegeven is dat geen reden om te doen alsof. Dat is voor de leerling bevreemdend. Bovendien kan in plaats van een incorrecte definitie een ander bewijs gegeven worden, dat wel correct is, zoals in dit geval een lijst met voorbeelden.
3*g:subpagina
Wanneer kleine kinderen versjes en rijmpjes uit hun hoofd kennen, kunnen ze daarmee zelfstandig leren lezen. Een versje of rijmpje wordt twee keer afgedrukt op geplastificeerd karton: één keer in het geheel en één keer met ieder woord op een apart kaartje. Zo kan het herkennen van woorden geoefend worden, zelfs zonder hulp.
Dit lesmateriaal richt zich erop kinderen te laten lezen voordat ze leren schrijven. De mening van Scholarita is dat voldoende snel lezen voor de meeste mensen een heel andere vaardigheid is dan heel snel spellen. De meeste mensen zullen woorden bij het lezen als geheel herkennen, zonder daarbij te spellen. Spellen zouden ze niet snel genoeg kunnen.
Het is dus waarschijnlijk dat sommige kinderen leesproblemen ontwikkelen omdat ze bewust of onbewust ernaar hebben leren streven om snel genoeg te spellen in plaats van ernaar te streven woorden als geheel te herkennen. Dit zou men `woordblind' kunnen noemen, wat het oude woord is voor `dyslexie'. Om het aanleren van een verkeerde leesstrategie te voorkomen richt dit lesmateriaal zich op het herkennen van woorden. De opsteller heeft zelf vroeger met een vergelijkbare methode leren lezen.
Om het gemakkelijker te maken om de bekende gesproken of gezongen woorden van een versje of rijmpje aan het onbekende geschreven woord te koppelen, worden de lettergrepen aangegeven. Ieder versje of rijmpje is `getiteld' met een plaatje, zodat het herkend kan worden door iemand die nog niet kan lezen. Alle losse woorden hebben hetzelfde plaatje op de achterkant, zodat ze gemakkelijk bij elkaar gezocht kunnen worden.
Om problemen te voorkomen bij kinderen die links en rechts niet kunnen onderscheiden, is voorkomen dat verschillende letters elkaars spiegelbeeld zijn, zoals b en d en p en q, door een cursief font te gebruiken.
Het is nog niet duidelijk of het wel of niet goed is dat de woorden waarmee een zin in een versje of rijmpje begint een hoofdletter heeft, terwijl dat woordje als los woordje geen hoofdletter heeft. Dit komt overeen met normaal gebruik, maar zo zien niet alle gelijke woordjes er precies hetzelfde uit.
De bedoeling is dat de programmatuur voor het maken van de leeskaarten zo gemakkelijk in gebruik wordt dat iedereen er zijn eigen leeskaarten mee kan maken. Nu echter worden hier slechts enkele leeskaarten gepresenteerd. Let op: bij de laatste twee zijn nog niet alle bovenstaande principes toegepast.3*g:subpagina
Als we niet van elkaar horen hoe goed of slecht een product is, dan maken we allemaal dezelfde fouten bij de aankoop. Er zijn wel al websites om producten te beoordelen, maar daar vertelt iedereen een verhaaltje over het product. Je hebt dan niet snel per product een overzicht welke eigenschappen het heeft. En je kunt niet zoeken naar producten met een bepaalde set door jou gewenste eigenschappen. Dit project probeert een manier te vinden om de benodigde informatie gemakkelijk te noteren. Daarna komt pas het zoeken erin aan de beurt.
De bedoeling is dat mensen hun eigen mening geven op hun eigen website, maar dat die beoordelingen dan dezelfde structuur hebben, zodat er gemakkelijk via een programma in velen tegelijk gezocht kan worden. Dit is een gedistribueerde manier van opslaan, in tegenstelling tot het verzamelen van alle beoordelingen op één website.
De producten zijn nu ingedeeld in die die je aanraadt en die waartegen je waarschuwt. De taal is Engels. De presentatie is nog niet mooi.
"Wat je leert op Sudbury Valley School is leven. Je leert over het leven en hoe met mensen om te gaan en hoe dingen voor elkaar te krijgen en hoe je al de dingen die je leert moet organiseren."
Leerling van de Sudbury Valley School.
Veel mensen denken dat kinderen laten leren wat ze zelf belangrijk vinden betekent dat men de kinderen hun gang laat gaan en dat ze dan niets leren. Maar wat is `hun gang laten gaan'? Vaak betekent dit `niet mee bemoeien'. Maar dát is juist niet wat er gebeurt op deze scholen: Er worden ongelooflijk veel mogelijkheden gecreëerd om te leren en vakdocenten staan altijd klaar om vragen van kinderen te beantwoorden.
Soms wordt de Iederwijs onderwijsmethode aangeprezen door te stellen dat het leren er vanzelf gaat. Hiermee kan bedoeld zijn dat het leren niet plaatsvindt door onderdrukking door een ander mens. De Scholarita is het ermee eens dat onderdrukking verkeerd is, ook op school. Maar genoemde zin kan ook betekenen dat leren geen moeite zou moeten kosten en nooit zou moeten, maar alleen mogen. Hier kan de Scholarita zich niet in vinden, want leren is altijd moeite doen, ook als je het leuk vindt en vaak moet iets, omdat we als mensen nu eenmaal met Natuurwetten rekening moeten houden.
Rita Bijlsma
20 Jan 2008
Rita Bijlsma. © FDL: GNU Vrije Documentatie Licentie
|
Deze webpagina is automatisch gegeneerd uit een XML tekst door het programma artikel.xsl (geschreven door Rita Bijlsma; een Scholarita project) met gebruikmaking van XSLT 1.0, (uitgegeven door: libxslt), gebruik makend van XPATH, XML-naamruimtes and CSS. Mogelijk gemaakt door GNU, FSF de stichting voor vrije software en het operating systeem Linux. |
|